Niet loslaten, maar er oké mee worden

"Laat het nou toch los." Hoe vaak heb je dat al tegen jezelf gezegd? En hoe vaak bleef het daarna gewoon door je hoofd spoken?

Een gesprek dat anders liep dan je hoopte. Iets wat je zei, of juist niet zei. Een situatie die al lang voorbij is, maar die zich in je hoofd blijft herhalen.

Loslaten klinkt zo eenvoudig. Maar mijn ervaring is dat het niet altijd lukt. En dat je jezelf dan ook nog kwalijk gaat nemen dat het niet lukt.

Misschien vraagt het soms iets anders. Niet loslaten, maar er oké mee worden.
Met wat er is gebeurd.
Met hoe je toen reageerde.
Met het feit dat je het niet meer kunt veranderen.

En dan zachtjes vragen:
Wat heeft dit me geleerd?
Hoe zou ik er nu mee omgaan?
Zonder verwijten. Zonder jezelf te veroordelen.

Wat ik merk, is dat er iets verandert wanneer je stopt met vechten tegen wat er in je hoofd zit. Het mag er zijn. En juist dan komt er ruimte.

In meditatie oefen je precies dat: gedachten laten komen, zonder ze weg te duwen.

En misschien is dat uiteindelijk ook een vorm van loslaten. Eentje die niet geforceerd hoeft te worden.

Misschien kun je het eens uitproberen. Wanneer die ene gedachte weer langskomt, haar niet wegsturen, maar in jezelf zeggen: "Ah, jij weer." En kijken wat er dan gebeurt.

Is er een gedachte die bij jou steeds terugkomt?